Nou, dat was het dan wat betreft mijn lulublog. Ik ben verhuisd naar de Volkskrant (het blog dan). http://www.volkskrantblog.nl/blog/5821

Ik moet daar nog van alles organiseren. Dit blog met winkeltje blijft natuurlijk staan, maar wordt natuurlijk niet meer bijgehouden behalve dan het winkeltje. Rond de kerst denk ik weer een klein bundeltje te publiceren via Lulu.

Posted on Wednesday 01 of November, 2006 [22:17:30 UTC]

Nog maar eens een kroeggedicht geschreven. Het lijkt wel of ik dagelijks in de kroeg zit. Terwijl ik toch maar erg zelden bij J&L ben tegenwoordig.
Nu wel dus.
Het “vroeger” zat aan de tafel in de vorm van M.L. te M., tante van C.L. te S. We hebben niet met elkaar gepraat. Wat dat betreft hebben we een beginnende traditie om op nieuwjaarsdag even samen aan de bar te hangen en een potje te janken. En daarna weer vrolijk verder te feesten. Daar zit dus ook een soort kringloop in.

Ik vind het beeld van de druppel die van halverwege het zo goed als lege glas naar beneden glijdt wel mooi. En dat gorgelende geluid als de barkiep die buis uit de spoelbak haalt.

Bij Jack & Lobina is het leven net echt.



kringloop


soms zit vroeger aan een tafel in de kroeg
ziet hoe druppels glijden
naar het bodempje verdriet
dat straks wordt opgehaald
en weggespoeld

dan zeg ik niets en laat het maar gebeuren
ik vraag de rekening
nog voor het weggegorgeld
zijn lange weg begint
mijn glas weer vult


Overigens overweeg ik dit blog te verplaatsen naar Volkskrantblog. Mijn Lulu-account blijft natuurlijk bestaan, met verwijzing naar de nieuwe plek.

Posted on Sunday 29 of October, 2006 [21:30:37 UTC]

Onderstaand gedicht schoot redelijk snel uit mijn toetsenbord. Dat wilde ik eigenlijk ook. Gewoon eerste ingevingen noteren. Het begon eigenlijk met twee (afgekeurde) regels van een ander gedicht.

dicht bij de zee
dichter bij het einde

hetgeen dan weer aansloot op de inmiddels wereldberoemde tekst van Valérie Lagrange:

on est perdu dans le désert
mais moi j’ai envie de la mer

“Bellenwoorden” is natuurlijk een redelijk licht woord, hoewel het ook iets nietszeggends in zich heeft. En dat moest ook. Het heeft te maken met situaties van heftige emoties waarin je niet verder komt dan luchtigheden.
Dat is maar goed ook (nou ja, vind ik). Want woorden versterken.
Ik kom uit een stille familie. 


bellenwoorden


ingegraven in het zand
gezicht in de zon
wordt het rood
wordt het vloed in mijn ogen
barsten blaren stromen zout
en pus en water
op gekloofde lippen
bellenwoorden

Posted on Wednesday 25 of October, 2006 [20:48:34 UTC]

Elke zichzelf respecterende gek is minstens een keer per leven Napoleon. Laat ik het nu maar doen, dacht ik, dan zijn we daar van af.
Hoe komt ’t zo?
Doodmoe lag ik afgelopen nacht in bed, veel vroeger dan normaal (in weekends dan wel vakantie). Ik viel dus niet in slaap. Ik doe dan wat ik met tv ook doe: herhalingen.
Het prachtige Eilanden van Boudewijn Büch. Vierde of vijfde keer nu dat ik het lees. Het gaat over vlekjes in allerlei zeeën en oceanen. Over St. Kilda bijvoorbeeld of over Pitcairn (van de Bounty) of over S.I.O.T.
En natuurlijk ook over St. Helena. Iedereen kent het van naam vanwege Napoleon natuurlijk. Via omwegen zijn er ook nog Nederlandse invloeden trouwens. Tijdens de Boerenoorlog in Zuid Afrika werden er een stel Boeren gevangen gehouden. Ze liggen daar begraven.
Dit in tegenstelling tot Napoleon. Want die ligt inmiddels in Parijs natuurlijk. Al schijnt nog niet helemaal duidelijk te zijn of zijn hart en zijn maag daar ook zijn. (Tjee, boel “zijn” in deze zin.) Na zijn dood werden zijn hart en zijn maag “uitgepakt” en in zilveren ehhhh Behälter gestopt. Of ze meegestuurd zijn naar Parijs schijnt niet helemaal duidelijk te zijn. Misschien heeft een St. Helena-er ze wel op zijn schoorsteenmantel staan.
“Ja, links het hart, rechts de maag. Koffie?”

Maar eigenlijk is dit een soort liefdesgedicht natuurlijk. De grote dromen voorbij stuurt hij zijn hart naar … Ja, waar naartoe eigenlijk?
Daarbij: elk gedicht gaat natuurlijk over de schrijver, ook al gaat het meestal niet over biografische toestanden. Dit gaat dus niet over Napoleon, maar over mij (zei de gek).
Maar de invulling daarvan laat ik aan ieders fantasie over. Ja zeg!

Gourgaud overigens was een generaal die de memoires van Napoleon heeft genoteerd.
Waaruit we leren dat keizers nooit alleen gedeporteerd worden. Je zult maar generaal zijn en denken dat je het goed voormekaar hebt. Verliest die lul bij Waterloo, moet jij ook naar zo’n rottig eiland!
Of: Dreyfuss wordt verbannen naar Duivelseiland. Jij denkt leuk een beetje de koloniaal uit te gaan hangen in Frans Guyana. Dat valt tegen dus.



st. helena, 03.00u.


dan lig ik op mijn rug
de handen op mijn hoofd
(gebonden lijkt het wel
als in pervers genot)
en kijk hoe verre sterren
fakkels worden en marcheren

gourgaud stoot me aan:
U Droomt.
ik droom
en stuur mijn hart van zilver
in verbrande schepen over zee

Posted on Saturday 21 of October, 2006 [22:34:59 UTC]

Op GRDC een oudje geplaatst: Vrijmarkt. Lichtelijk bewerkt.
Veel meer zit er geloof ik niet in vandaag.
Voor lezers die het Groot Regelloos Dichters Collectief nog niet kennen: ga eens kijken daar. Er staan veel mooie gedichten. ( http://www.volkskrantblog.nl/blog/4214 )

Dan maar een avondje tv dacht ik, toen bleek dat er geen zinnig woord uit mijn toetsenbord kwam. Maar daarvan was ik snel weer genezen. Om half acht (op belgië een) naar Third Rock from the Sun gekeken. Dat was nog wel genieten, want het gaat eigenlijk nergens over. Het doet me steeds denken aan de meest belachelijke (maar dan als: om te lachen) sitcom ooit: Green Acres (met Eddie Albert en Eva Gabor, de zus van Zsa Zsa). Tranen met tuiten.
En verdorie elk programma wordt minimaal zeventien keer herhaald, alleen dat niet.
John Cleese doet af en toe ook mee in Third Rock, maar zoals hij zelf al gezegd schijnt te hebben: het wordt nooit meer zo leuk als in Fawlty Towers (Manuel: ai no nossing, aim from Barcelona).

Het meest gebruikte woord op tv is tegenwoordig extreme, nou ja, ook makeover is populair. En het klopt ook wel, de meeste programma’s zijn extreem irritant en hebben dringend behoefte aan een makeover.

Zal ik maar verstandig zijn en vroeg naar bed gaan?

Posted on Friday 20 of October, 2006 [22:15:53 UTC]

schorre vlucht


nog even zingt de zon
nog even leven in het licht
tot meester raaf zijn tekens zet
en plukt en scheurt en zachte vacht versmaadt
en gaat voor oog en hart

moegestreden lakens zweten lust
als meester raaf op vlees zijn klauwen klampt
en met starre ogen krast
dat passie gijzelt
vriendschap vrijheid schenkt

kraspassen, kraspassen
als alleen de wind nog zingt
door vleugels in de sneeuw




Genesis:
Nog maar eens een versie.
In eerste instantie waren er drie gedichten, gedichtjes.

orrori dell’amore


moegestreden lakens zweten lust
als meester raaf op vlees zijn klauwen klampt
en met starre ogen krast
dat passie gijzelt
vriendschap vrijheid schenkt


another black feather
(voor d.k.)

veer in de sneeuw
tot de raaf haar raapt
in zijn vleugel steekt
en vliegt en vliegt
als nooit tevoren



nieuwjaar


in bedrieglijk neonlicht
sneeuwt zwaar de last van maagdelijkheid
tot meester raaf zijn tekens zet
en plukt en scheurt en zachte vacht versmaadt
en gaat voor oog en hart



Toen werden ze samengevoegd.


wings of a sinner


in bedrieglijk neonlicht
sneeuwt zwaar de last van maagdelijkheid
tot meester raaf zijn tekens zet
en plukt en scheurt en zachte vacht versmaadt
en gaat voor oog en hart

moegestreden lakens zweten lust
als meester raaf op vlees zijn klauwen klampt
en met starre ogen krast
dat passie gijzelt
vriendschap vrijheid schenkt

als een veer in de sneeuw
die de raaf weer raapt
en in zijn vleugel steekt
hij vliegt en vliegt
als nooit tevoren


En toen bewerkt


De eerste strofe is bewerkt. De eerst twee zinnen zijn anders. Met bedenkingen. De derde strofe is in zijn geheel vervangen door “kraspassen”, dat origineel als een zelfstandig gedicht gepland was. (Een lang nog wel.) Heerlijk woord vind ik dat: kraspassen.
Ik ben nog niet tevreden.
De tweede strofe bevalt op zichzelf wel, maar past niet meer in dit geheel. Met de lakens komen we misschien te veel in de mensenwereld. Natuurlijk hoort dit gedicht daar ook. Maar het wordt nergens anders zo vermenselijkt als in die lakens.
Het filosofische uitstapje in de laatste twee regels van het tweede kunnen denk ik zo blijven. Net om die link naar het menselijk te leggen. Maar lakens zijn concreet menselijk. En dat moet niet.
Maar vandaag vind ik geen vervanging meer waarschijnlijk voor de moegestreden lakens. Ook al omdat ik best hecht aan die regel. Een dergelijke zin heb ik ook al gebruikt in mijn verhaal Buiten wacht de zoon. Daar ging het over een bevalling, hier om wat er aan vooraf ging.

Wel vind ik het geheel een stuk krachtiger geworden, en zeker ook sterker dan de afzonderlijke delen.

Wordt vervolgd

Posted on Tuesday 17 of October, 2006 [21:54:17 UTC]

buiten het boekje


totdat ze zegt
dat ze niet een van mijn gedichten is
maar hier en nu en woorden zonder zin
een schreeuw, het leven, lust
en angst en pijn

als ze opstaat
de letters rond haar voeten vallen
als zwarte hagelstenen dansen op de grond
als het papier weer wit is
weet ik dat ze gaat

haar laatste blik is duizend keer beschreven
de flarden stoomtrein
regen in lantarenlicht
nog een keer lippen die bewegen

het boekje dicht


Eigenlijk moet ik mezelf er steeds toe dwingen het ontstaan van een gedicht te beschrijven. Ik las net iets van enkele dagen geleden en daar weet ik al het een en ander niet meer van.
Deze keer maar meteen aan de genesis beginnen.

In den beginne was Clint Eastwood.
Althans een film met C.E. De vrouw waarvan hij ging scheiden sprak de woorden: Ik ben niet een van je intuïties, ik ben je vrouw. Waarom ze dat zo zei ga ik niet uitleggen. Het was geen onaardige film, maar om nu een recensie te gaan schrijven is ook weer overdreven.
Ik schreef het zinnetje op. Veranderde het woord intuïties in gedichten.

Eenmaal aan de pc noteerde ik de beginregels.
Ik ben al vaker met een voegwoord beginnen, meen ik me te herinneren. Dat bevalt me wel: je valt meteen midden in een verhaal. En het vervolg moet duidelijk maken hoe het ongeschreven begin er uit ziet.

Toen ik het gedicht net op SW geplaatst had schoot me iets te binnen: zou het niet mooier zijn om lantarenlicht te vervangen door lantarennacht. Dat sluit beter aan bij die flarden stoomtrein. En het rijmt wat minder.
Ik heb er toch van afgezien. Als er minder rijm in moet dan moet ik maar iets doen met beschreven/bewegen. Het lantarenlicht rijmt op dicht en dat vind ik wel toepasselijk, vooral ook omdat het de dubbele betekenis van dicht ietsjes benadrukt.


Dan nog dit: gisteren plaatste ik het onderstaande gedicht.


nog in bed


ik stond op vandaag
althans ik hoorde nummer 28 douchen
ik nam op tijd
de krant,
de bus,
de koffie en de trein

nam tijd voor Taguhi
en loofde Jaafar
liet Masi maar,
want Masi och …
hij kan zo leuk onschuldig kijken
ik heb Seyit aan het werk geblaft
las Patricks goedgemutste mail

en nog een

toen ik thuis kwam
lag ik nog in bed
en deed mijn ogen open



Het lijkt met school te maken te hebben doordat ik leerlingnamen noem, maar eigenlijk heeft het natuurlijk net niet met school te maken. De cruciale zin is natuurlijk: en nog een.

Posted on Sunday 15 of October, 2006 [01:20:53 UTC]

wat & hoe in de woestijn


weet je
ik voel me vaak die man
die kuifje wil ontkurken
soms ook de piloot
die schapen tekent in een doos

maar meestal ren ik
om de sporen voor te blijven
die me verdwalen in het zand

je hebt je lied gevonden
fluit ik echoloos



Het leukste aan dit gedicht vind ik eigenlijk de titel. Je had (en hebt) die boekjes Wat (zeg ik) en Hoe (moet ik het zeggen) in het (taal invullen).
Vroeger mocht je alleen om bougies vragen, tegenwoordig zijn condooms en maandverbanden ook opgenomen.
Maar zo onwennig als een dergelijk boekje je doet voelen, voelt de gemiddelde Nederlander zich natuurlijk ook in de woestijn. Referentiekaders werden alleen geboden door de strips van Hergé en voor de romantici De kleine prins.
Je zit midden in de woestijn. Je sterft bijna van de dorst. Je ontmoet een gemoedelijke Berber. “Avez-vous une bougie?” Hij neemt je mee naar zijn tent. Na twee liter thee gaat zelfs de zon onder. “Pas de bougies.” zegt hij. Maar een olielamp is natuurlijk ook goed.

Dit gedicht heeft natuurlijk ook met Valérie Lagrange te maken, Je ne peux plus.
En dus met Josie. Maar Josie is niet de trigger van dit gedicht. Dat zijn Haddock en Exupéry.

Posted on Wednesday 11 of October, 2006 [23:49:28 UTC]

wings of a sinner

in bedrieglijk neonlicht
sneeuwt zwaar de last van maagdelijkheid
tot meester raaf zijn tekens zet
en plukt en scheurt en zachte vacht versmaadt
en gaat voor oog en hart

moegestreden lakens zweten lust
als meester raaf op vlees zijn klauwen klampt
en met starre ogen krast
dat passie gijzelt
vriendschap vrijheid schenkt

veer in de sneeuw
tot de raaf haar raapt
weer in zijn vleugel steekt
en vliegt en vliegt
als nooit tevoren


Ja, zo kan ik het ook. Je neemt drie kleine oudjes en plakt die achter elkaar. Verzin een nieuwe titel en jawel hoor: alweer een gedicht.
Een kleine wijziging: het woordje weer in de laatste strofe.
En toch bevalt het me wel.
Beter in ieder geval dan de drie losjes. Ze horen natuurlijk ook qua tijd bij elkaar: allemaal geschreven in het vroege 2006.

Vol zware woorden, ook dit gedicht. Raven en maagdelijkheid en starre ogen. Wagner zou er een gezellig melodietje bij moeten schrijven.
De titel is een deel van een titel van Dayna Kurtz, terwijl het eigenlijk allemaal beter bij Björk past. Zootje oude Germanen bij elkaar.

Posted on Friday 06 of October, 2006 [20:24:28 UTC]

kust


ik wil nog een keer eeuwigheid
zoals die keer dat jij en ik
van kliffen sprongen
en onderweg elkaar beroerden
en klanken als kristal met vinho verde
lieten stuiten op de golven

nog een keer duizend druppels in de zon
nog even eeuwigheid


Schwere Wörter. Wie ongeveer even oud is als ik en Duits op HBS/VWO of Havo/Mulo heeft gedaan kent het boekje. Het was het vervolg op Wichtigste Wörter.
Eeuwigheid is natuurlijk een “sehr schweres Wort.” Zwaar, dus. Daarbij wordt er nog wat van kliffen gesprongen, een activiteit die meestal geen aangename gevolgen heeft. En toch vind ik dit een redelijk licht gedicht. Het kan een beetje zweven.

Het is enigszins geïnspireerd op een tekst van Björk, alleen vliegen bij haar messen, vorken en lepels van die klif. Als dat spul tijdens de val met elkaar in aanraking komt krijg je zo’n heel iel zingend geluid. Zo iel dat je het altijd blijft horen. Terwijl het al lang weg is.

Als je nog een keer eeuwigheid wil, ben je natuurlijk nogal raar bezig. Zoiets als: altijd die vergankelijkheid ook!!!
Eeuwigheid beleef je steeds maar heel kort.
Vergankelijkheid blijft.
Dat vind ik zo mooi aan dat zinnetje van Burdon waarover ik het enige tijd geleden had:
“What is, is always changing.”
Gevolgd door:
“If it isn’t than we are dying.”
In het Nederlands zou je het zo kunnen zeggen
”Wat is, verandert. Wat niet verandert, sterft.” (en verandert dus toch).
Doet me denken aan iets dat ik bij Mulisch gelezen heb. Een Kretenzer (Epaminondas of zo, ik doe het uit mijn hoofd) zegt: “Alle Kretenzers zijn leugenaars (en luie buiken” voegt hij er aan toe).
Leuk filosofisch probleem.

Notitie voor mijn toekomstige biograaf:
Doe mij maar luie buiken

Posted on Wednesday 04 of October, 2006 [22:48:20 UTC]