In maart 2008 vestigde ik mij voorgoed in Parijs, hier hoopte ik een baan, een appartement en administratieve integratie te vinden. Deze zoektocht beschreef ik op mijn blog bij De Volkskrant en is gebundeld in Deel I van Yk ver(t)rek.
In dit tweede deel ontmoet ik bijzondere mensen, beschrijf ik de nostalgische gevoelens die ik heb bij flessen pis en hurktoiletten, om maar even wat te noemen, en dreig ik vervreemd te raken van mezelf, doordat ik terecht kom in een bedrijfscultuur die niet bij me past. Hier en daar heb ik een muzikale noot ingebouwd, al was het maar om de twijfelachtige gewoonten van mijn buurtbewoners kracht bij te zetten. En verder doe ik waarin ik het beste ben, balanceren in de Franse maatschappij.
You must be logged in to post a review.
Please log in
1
Person Reviewed This Item
By Willem Jansen
Oct 15, 2009
"Rustig en vrolijk" Ja dat wordt je van dit boek, een aanrader voor elke zenuwlijder, en wie is dat nu niet in deze tijd. Stop met valium, lees de belevenissen van Pardouze in Parijs! En ook vrolijk wordt je ervan. Kijk zo kan het ook, blij worden van kleine dingen. Je hebt echt niet veel nodig. De vertellende hoofdpersoon leert je dat je niet elke dag een hoofdprijs hoeft te winnen om gelukkig te zijn. Scherpe observaties over Parijse toestanden, messcherp neergezet in uitbundig foutloos Nederlands. Ook dat mag niet onvermeld blijven. Ik kende Amelie Pardouze trouwens van haar drukbezochte volkskrantblog: ykvertrek.volkskrantblog.nl http://www.volkskrantblog.nl/blog/51756, alwaar ze druk bezig is met haar derde bundel over haar Parijse belevenissen.
