"Ik moet u helaas mededelen dat we een tumor hebben aangetroffen." Met die mededeling dondert het toekomstperspectief van Michiel Servaes, nog geen dertig jaar oud, op een vrijdagochtend in juni in elkaar. Geen cocktails in hippe bars, maar maandenlange chemokuren zonder garantie op een goede afloop.
Volkskrant-journalist Bas Timmers beschrijft in het semi-autobiografische De Zandloper in pijnlijk detail de hoop en twijfel die het genezingsproces met zich meebrengt. Na de strijd tegen de nakende dood tijdens de chemokuren is het dagelijks leven voor de hoofdpersoon verworden tot een aaneenschakeling van trivialiteiten. Dat besef -of waanbeeld, afhankelijk van zijn gemoedstoestand- brengt hem op psychisch vlak in een neergaande spiraal die gevaarlijker wordt dan de kanker zelf. De Zandloper is een onontkoombaar, nietsontziend relaas over een fase in het leven waar de meeste mensen liever niet mee geconfronteerd worden.
