Ξεχνώντας με, πριν και μετά

Δεν είναι λίγες οι φορές που τα βράδια πριν κοιμηθούμε αναρωτιόμαστε τι συνέβει και είναι όλα τόσο διαφορετικά από αυτά που θέλαμε. Μια απορία που βιαστικά κρύβουμε πίσω από τα νυσταγμένα μας βλέφαρα. Δεν είναι λίγες οι φορές που τα πρωϊνά που ξυπνάμε αναρωτιόμαστε πως θα μπορέσουμε πάλι να κυνηγήσουμε κάτι που δεν ονειρευτήκαμε. Μια απορία που βίαια βουτάμε στον πρωϊνό μας καφέ. Είναι η πραγματικότητα μας που προσπαθούμε να αρνηθούμε, αυτή που δεν είναι όπως τη θέλουμε, αυτή που έχουμε ξεχάσει ότι μπορούμε να αλλάξουμε, αυτή που τόσο συχνά συναντά των άλλων. Σα να την αρνιόμαστε, συντηρούμε τη μουχλιασμένη σχέση μας με τους γύρω μας, με τον αέρα μας, με την πατρίδα μας. Η σύγχρονη Ελλάδα είναι κομματιασμένη και ο σύγχρονος Έλληνας το γιορτάζει, κι ας κλαίει τα βράδια, κι ας καταριέται τα πρωϊνά. Ξεχνώντας μας. Ξεχνώντας αυτό που μπορούμε να καταφέρουμε. Κρατώντας οι ίδιοι μας, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, το όπλο που σημαδεύει την πραγματικότητα και τα όνειρα μας.