کتاب‌های آذر محلوجیان به مسئله‌ی تبعید می‌پردازد. این‌بار، اوجنبه‌‌ی دیگری از زندگی در تبعید را بررسی می‌کند. پارسیان هند، اقلیتی کوچک اما مورد احترام، بانفوذ و قدرتمند در جامعه‌ی هند به شمار می‌آیند. آن‌ها نوادگان پناهندگانی هستند که ۱۲۰۰ سال پیش برای نجات خود و حفظ دین زردشتی به هند گریختند.. چگونه ممکن است یک گروه تبعیدی بتواند پس از گذشت قرن‌ها، هویت قومی و فرهنگی خود را حفظ کند؟ شرایط زندگی در مهاجرت و تبعید چه تغییری در دیدگاه افراد نسبت به وطن خود ایجاد می کند؟ آیا می‌شود این نخستین گروه تبعیدیان ایرانی را با تبعیدیان دوره‌ی معاصر مقایسه کرد؟ در این صورت وجوه اشتراک و افتراق آنها چیست؟