مناطقی که در این رمان از آن‌ها نام گرفته‌شده به شمول "سیبک" واقعی اند داستان بر اساس نمادهای اساطیری زبان و ادبیات فارسی نوشته شده‌است شاعر دوبیتی‌های "پری‌جو" آقای سیدضیاءالحق سخا است ------- آن‌گاه که هنگامه‌ی بهار و نورستن است، آن‌گاه که ‌سرما بار و بندیلش را می‌بندد و سرافگنده از دشت و کوه می‌کوچد، آن‌گاه که بغض زمین می‌ترکد و همه‌جا بوی نرگس می‌دهد و آن‌گاه که آخرین چهارشنبه سال است؛ مردم مالان سر بام‌ها بالا می‌شوند و به دوردست، جایی که جنگل "اردوباغ" به لکه‌ی سیاه و پر وهمی می‌ماند، نگاه می‌کنند. می‌گویند این جنگل "خاله نمیرکی" دارد که بعضی سال‌ها ظاهر می‌شود، آتش می‌افروزد، گرد آن می‌رقصد و می‌خواند: "زردی من از تو، سرخی تو از من" آن‌گاه آتش زرد می‌شود و او سرخ. بعد می‌آید و سرخی خود را با مردم تقسیم ‌می‌کند. بزرگ‌سالان می‌گویند که او خانه و کاشانه‌ای ندارد. مثل بادی بی‌خانمان، مدام در گردش و چرخش است. می‌گویند گاهی در خرابه‌های "امام شش‌نور" است، گاهی در رواق‌های "خواجه عبدالله انصاری"، بعضاً در "قلعه اختیارالدین" و یا "تخت‌سفر" و گاهی در "پل مالان"، "خواجه‌ غلتان" و یا "آرامگاه جامی". اما این‌ همه چاخان بود یا واقعیت، هیچ‌کسی نمی‌دانست. کسی او را نمیرک نامیده بود و او شده بود نمیرک. پیرمردان روستا می‌گفتند که او را حتی وقتی کوچک بوده‌اند با همین ریخت و شمایل دیده‌اند.