اسـتاد عزیـزم، رهنـورد زریـاب متفکـر، نویسـنده و داسـتانویس بـود. ایـن اوصـاف او را کـی انـکار توانـد کـرد. اومردمـش را، مردمـی را کـه برای آنهـا مینوشـت بسـیار دوسـت داشـت. همیـن بـود کـه بـا وجـود داشـن تکلیـف صحـی از فرانسـه رفـت طـرف آنهـا. هامنجـا زیسـت، گریسـت و بـه سـویی ره کشـید تـا جاودانـه شـد. اسـتادم از فرانسـه و از خـاک وطـن با دوسـتان و اشـخاص مختلـف بـا حوصلـه منـدی ویـژه اش مکاتبه داشـت. شــاید تعــداد زیــادی نامــه هــای زریــاب را داشــته باشــند. ایــن دوســت کمرتیـن وی، بخشـی از نامـه هـای او را کـه از گزنـد رسگردانی هـای غربت در امـان مانـده وحفـظ توانسـته ام، بـه نـر مـی سـپارم. خواننـده در ایـن نامـه هـا بـا شـاخت نـا شـناخته یـی از رهنـورد زریـاب آشـنا میشـود. مـن بخاطــر حرمــت نهــادن بــه امانتــداری مــن نامــه هــا، حتــا نکاتــی را کــه شـاید بـرای بعضـی هـا زننـده تلقـی شـود، حـذف نکـردم. قابـل یـادآوری میدانـم کـه نوشـتۀ "عقـل در کـوی عشـق نابیناسـت" و مصاحبـه با روانشـاد رهنـورد زریـاب را بـه نامـه هـا افـزودم. روان رهنورد زریاب شاد و جاوویدان باد. نعمت حسینی فولدا- آملان