योग हे प्राचीन भारतातील सहा दर्श्नांपैकी एक दर्शन आहे. पतंलजीनी योगाविषयीचे ज्ञान १९५ सूत्रे असलेल्या आपल्या योगसूत्रे या ग्रंथात एकत्र आणली. त्यांनी एकसूत्री व व्यस्थित स्वरूप दिले. ऋषी पतंजलीनी मन ही संज्ञा योगसूत्रात वापरली नाही. त्याला समानार्थी म्हणून चित्त या संज्ञेचा वापर केला व योगसूत्राचे चार पादात अर्थान विभागात वर्गीकरण केले.