«ناجورها» مجموعه‌ای است از داستان و طرح‌های قصه که بود و نبودمان را در روزهایی که فراموشی بیماری واگیر همه‌مون شده. نشان می‌دهد. نویسنده خودش می‌گه: زندگی آدما، یه گنجینه‌اس. گنجینه‌ای از داستانای کوتاه و بلند، عبرت‌آموز و شنیدنی، و زیبا و منحصر به فرد. همه‌ی آدما قصه‌ای واسه‌ی گفتن دارن. اما، خیلی وقته که دیگه گوشی واسه‌ی شنیدن نمونده. قصه‌های زندگی، قصه‌ی آدمای بی‌زبون، آدمای هر زمون، آدمای بی‌آشیون، و آدمایی با دردهای بی درمونه. دیگه کسی پای قصه‌های مادربزرگ و خاطرات پدربزرگ نمی‌شینه. آخه کسی سرش تو لاکِ خودش نیس. همه سرشون تو لاکِ همدیگه‌اس. اون قدیما منقلی بود با قوری گرد و سفید. یه اتاقِ کوچیک با دلای بزرگ. اما امروز، ساختمونای سر به فلک کشیده با دلای کوچیک. آخ که چقدر فاصله‌ها زیاد شده و حوصله‌ها کم! من که دلم واسه‌ی قصه‌های مادربزرگ و نصیحتای پدربزرگی که هرگز ندیدم تنگ شده. شما چی؟!