In naam van God. In Gods naam!

Getuigenissen uit het boek: ”Ik herken me in het leed dat kinderen in het klooster is aangedaan. Ik ben ook zo’n man die zelfs geslagen is op plaatsen waar ik liever niet over praat nu alles openbaar wordt wat de kloosterlingen hebben gedaan. Ik heb mijn verhaal bij Hulp en Recht gedaan. Wat ze met mij hebben gedaan, valt met geen pen te beschrijven. Ik heb jarenlang medicijnen geslikt om alle epileptische toevallen en herinneringen te laten verdwijnen. Langzaam ontwaak ik uit een verschrikkelijke droom. Was het nu waar of niet? … Het is waar!” “Hallo Carine, Ik was even wat van slag door het hoofd van de Kerk, de Paus dus. Over vergiffenis en vergeving. Daarom heb ik dit geschreven, anders raak ik mijn gevoelens niet kwijt. Er flits zoveel door mijn hoofd de laatste tijd. Te veel. Beelden lopen door mekaar heen. En ik krijg er fikse hoodpijn van. Ik weet dat ik me niet te druk moet maken. Wegens mijn gezondheid. Ik zit met de vraag van de Paus. Ik zit er mee dat het hoofd van de opperbende van de Kerk het heeft gehad over vergiffenis van de daders van seksueel misbruik. Ik zit er mee dat slachtoffers ineens de vraag wordt voorgelegd om te vergeven. Ik zit er mee dat de smeerlap het lef heeft gehad dit te vragen. Het maakt je woest dat mensen vernederd waren als kind, onderworpen aan het seksueel geweld. Nee, die krijgen nu geen medelijden, vergiffenis en vergeving van ons. Zelfs al zijn de meeste daders op leeftijd. Ze mogen nu lijden aan andere kwalen, nu naar hen gewezen wordt. Het geheugen werkt bij die daders nu niet zo goed meer.” “Hoe plots! Ze wisten het niet meer, ze waren de tel kwijt! Hoeveel kinderen ze leed hebben aangedaan. Als ik nu even terugdenk aan mijn tijd besef ik heel goed wat er speelt. De smeerlappen gaan zelf alles onderzoeken in deze misdaad.” “Nonnen die meisjes en jongetjes gebruikten. Juist ja, zij. Zij waren de opper kampbeulen. Voor een kind was dit een keiharde ervaring.” “Het is geen belediging tegen het Geloof. Maar een protest dat de Kerk bewust de jaren van mishandeling en seksueel geweld heeft laten verdwijnen. Wij huilden veel als kind omdat de nachten en dagen een lijdensweg waren. Een kwaal die je verstikte. Je versmachtte.” “Een hulpkreet uitgestoten, een geroep om hulp naar de landen. Waar kinderen waren misbruikt. Geen land of staat wilde zijn vingers branden om de heiligen te veroordelen. Juist nu merk je hoe de verankering tussen Staat en Kerk in mekaar steekt” ….. Carine Hutsebaut is Gerechtsdeskundige, Co