Σε μια κίνηση αναπνοής, σε ένα καρδιογράφημα ζωντανής ύπαρξης, πλάθω ξανά, έτσι αβίαστα, αυθόρμητα, ακάλεστα κι απεριόριστα. Ποιώ και πλάθω λέξεις χορευτικές σε μια γλώσσα κυρίως «μητρική», μα και στις άλλες μου γλώσσες που με υιοθέτησαν. Γράφω ότι μου έρθει στο μυαλό σαν αναπνοή. Η ροή της πένας κυλάει ακροβατικά στο χαρτί, πράξη ζωτικής ανάγκης για επιβίωση και ΜΕΤΑ-ΒΑΣΗ από το ένα σημείο στο άλλο. Σ’ ένα ρυθμό που δεν μπορώ και δεν θέλω να σταματήσω πλέον, προσπαθώ να μεταφερθώ από το αρχικό πήλινο μου σώμα, σε ένα καινούριο που ακόμα δεν έχω πλάσει.