هویت‌ از یک همپرسگی (دیالوگ) نزدیک و صمیمانه با خویشتن خویش آغاز و سپس با رسیدن به آستانه‌ای اجتماعی از طریق بیان ادراک خویشتن با دیگرانی که آنها نیز در پی بیان خویش در متن اجتماعی هستند، تکامل پیدا می‌کند. بنابراین، در آغاز، هویت ادراکی فردگرایانه و انگاشتی است. اما در مرحله توسعه و تکامل خود به امری عینی تبدیل می‌شود و از طریق همپرسگی با دیگران ماهیتی اجتماعی پیدا می‌کند. این دگرگونی، "فردیت" انتزاعی را به سوی شکل‌گیری "شخصیت" اجتماعی صاحب حق و تکلیف، هدایت می‌کند. بنابراین، هویت با تعلق خاطر همراه است. از یک سوی، احساس تعلق به خویشتن خویش و در اعماق ادراکی درونی و فردگرایانه، و از دیگر سوی تعلق خاطر به یک سابقه تاریخی و فرهنگی مشترکی که از درون آن، فرد خودآگاهی جمعی خود را با دیگران و براساس ارزش‌های مشترک توسعه می‌بخشد. از اینروی، هویت تعلق خاطر است، و این تعلق با فرهنگ، قومیت، زبان، و مذهب بیان می‌شود. عرصه بیان و تجلی این تعلق خاطر پهنه تاریخی و هویتی یک ملت است.