در نوشتن این روز نگاری‌ها، آزادگی و بی‌پیرایگی، پیوسته وجه ویژه‌ کارم بوده است. و دانش شعر اغلب راهنمای من در رویارویی و گذار نوشتن. من پیوسته بر این باور بوده‌ام که آزادی تنها در اندیشه انسان وجود دارد. و شعر، گونه‌ای از این آزادی را آشکار می‌کند. در چاپ این روز نگاری‌ها، من پیوسته با مفهوم عمیق این شعر مولوی کلنجار رفته‌ام: ای که از لرزیدن دل آگهی هیچ‌کس را هیچ جا رسوا مکن زر به دست طفل دادن ابلهی است اشک را نذر غم دنیا مکن پیرو خورشید یا آیینه باش هر چه عریان دیده‌ای افشا مکن در اغلب فرهنگ‌ها، مردم در آشکارسازی زندگی درون و برون خود، به‌درستی احتیاط می‌کنند و گاه سکوت می‌ورزند. حتی در بیان خواب و رؤیا هم، بیننده خواب، خود را ملزم به نهان‌کاری می‌بیند. چراکه می‌داند خواب، دنیای نهان انسان را در ارتباط با بخش بیدار او با تمام پیچیدگی‌ها و ابهاماتش، یک‌جوری آشکار می‌کند. و پیوندهای گوناگون حسی، اندیشگی و عاطفی او را در پاره پارگی‌های داستان خواب، برملا می‌سازد.