In 1990 verscheen Boerentijger, de debuutbundel van Tonnus Oosterhoff. Een belangrijk dichter liet voor het eerst van zich horen in een bundel die zijn geheimen niet meteen prijsgaf. Het vormde het begin van een indrukwekkend oeuvre dat dertig jaar later op Facebook uitgebreid bediscussieerd werd. In Abakadabra geeft Gert de Jager zijn visie op de bundel: Boerentijger vertelt het verhaal van een ‘ik’ die de beklemmingen van het opgroeien en het volwassen worden te boven komt. De ontwikkeling in de bundel lijkt op die in de debuutbundel van Lucebert, een dichter die in Oosterhoffs oeuvre vaak opduikt: ook daarin vormt zich een ego dat een uitweg vindt in de kunst en het schrijven. Oosterhoffs ‘ik’ realiseert zich dat wat er op papier komt uiteindelijk niet veel meer is dan een reductie van de werkelijkheid. Wat kan kunst dan nog? Wat is trouwens een boerentijger?