آنچه جوامع توسعه‌یافته را از جوامع توسعه‌نیافته متمایز می¬کند آسمانخراش و اتومبیل نیست، بلکه تفاوت در فرهنگ‌های آنهاست. در جامعه‌های توسعه¬نیافته مانند ایران، ارتباط اجتماعی معمولاً از نوع گفتاری و سیّال است. امّا در جامعه‌های توسعه¬یافته ارتباط اجتماعی اغلب به صورت نوشتاری است. در این کتاب به تشریح ¬آثار فرهنگ گفتاری در ایران می پردازیم و توضیح می‌دهیم که چگونه نداشتن یک فرهنگ نوشتاری منسجم بر بسیاری از جنبه‌های زندگی‌ اجتماعی در ایران تأثیرمنفی گذاشته است. جوامعی که فاقد فرهنگ نوشتاری قویّ هستند، قادر نخواهند بود دانش و اطّلاعاتی را که به دست می-آورند به صورت مرّتب انباشته کنند و آن را در طول زمان‌های آینده و مکان‌های دیگر به کار گیرند. فرهنگ‌های گفتاری قادر نخواهند بود تمّدن¬های بزرگی بسازند، زیرا گفتار نمی¬تواند بر گسترهٔ مکان و زمان چیره شود. بدون رواج یک فرهنگ نوشتاری منسجم، امکان ندارد در صنعت، دانش، سیاست، و اقتصاد به توسعه رسید، و به استقرار دموکراسی در جامعه امید داشت. در غیاب یک فرهنگ نوشتاری منسجم, فهمیدن, فهماندن, و حتّی اندیشیدن منطقی ناممکن می‌شوند.