خسته و رنجور از ایستادنهای شبانه/ نشستن د ر یک تابوت رو به دیواربا چشمهای بسته مجازاتی بود برای آنچه اغتشاش خواندند. هر کس تا حد اعتقاد /توانایی و انگیزه اش توانست دوام بیاورد. من فقط سه ماه دوام آوردم. بضاعت جسم و روح و اندیشه ام بیش از این نبود. دنیایم کوچک شده بود/ حجم یک تابوت چوبی و امواج صداهای سیاه وخاکستری همه سهمم از دنیا بود. موریانه های تردید چون شولایی شوم با اولین جرقه های تردید به تابوتم هجوم می آورند و چون گردبادی مرا در خودمی پیچند. اندوخته های ذهنی ام در مقابله با طوفان موریانه ها یاریم نمی کند.حالا همخانه تابوتم شده اند. شکستن پایان ان راه تاریک بود؟ آن شب صدای شکستن روح پرتلاطم خود را در سکوت تابوتم باور نداشتم اما هزار تکه شدنش را با چشمهای بسته ام دیدم. چندین هزاران سال شد تا من به گفتار آیم و زخمه های روح سرگردانم را عریان کنم