من شاید تحت تأثیر مشغله‌های حرفه‌ای، اجتماعی و سیاسیِ بیشتر نسبت به همسرم بود که نتیجه گرفته بودم باید برتری‌هایی بر او داشته باشم. از طرف دیگر فکر می‌کردم که عصاره‌ی برابری زن و مرد را تنها در یک استراحت مطلق می‌توانم در جعبه‌ی دواتم بچکانم و حتّی به عنوان این استراحت نیز فکر کرده بودم: مرخصی استعلاجی؛ و چه بسا که این، جنبه‌ی درمانبخشی هم داشته باشد و مرهمی باشد بر عمیق‌ترین تعارض روحم که موجب عمده‌ترین بیماری‌ام نیز شده است. عشق برابر و آزاد، از لحظه‌ی ورود من به مکان مرخصی‌ام شروع شد.