Zaiste, wiele ich różniło. Cyceron – wielki mąż stanu, głęboki myśliciel, filozof, kapłan rzymski i wybitny prawnik; Stacjusz – autor „agitacyjnych” wierszy, wysławiających panowanie cesarza Domicjana, a także epickiej epopei „Tebaida”, która w zamyśle autora miała rywalizować z „Eneidą” Wergiliusza; Marcjalis – satyryk, nie mający ambicji politycznych, filozoficznych ani artystycznych, skupiający za to swoją uwagę na tym, co widział wokół siebie i chętnie chłoszczący biczem satyry swoich kolegów po piórze. Tak wielka różnorodność, ten tematyczny rozrzut talentów i zainteresowań pozwala nam jednak na potraktowanie tych trzech autorów (a raczej ich dzieł, bo tylko i aż w nich są oni do dziś obecni) niczym okruchów z rozbitego lustra – szczątków, w których przy odrobinie dobrej woli i przy sporym intelektualnym wysiłku będziemy mogli zobaczyć zarys ówczesnego rzymskiego świata.