Η ποίηση γεννιέται από την ανάγκη του έσω κόσμου μας να αναπνεύσει. Εκπνέεται για να φωνάξει δυνατά όσα χάσαμε,σε χρόνο που δεν μας πληγώνουν πια και με έναν τρόπο που καταδεικνύει είτε το άδικο, είτε το βίωμα άλλων συναισθημάτων. Η πεζογραφία τα αποτυπώνει για να μας θυμίζει πως η ίαση της ψυχής είναι εφικτή. Έτσι, κάθε ανθρώπινη ύπαρξη βρίσκει μέσα τους πλευρές του εαυτού της που πίστευε πως δεν υπάρχουν. Μετά από αυτό και αν το θέλει μόνο,τον διαμορφώνουν. Ο έρωτας της σκάλας έχτισε κάθε σκαλοπάτι της με ώρες αναζήτησης, χαρμολύπης, αδικίας, αυταπάτης, σκέψεων και αναμονής για να φτάσει στο τελευταίο που άγγιξε ουρανό. Όποιος την ανέβει μέχρι τέλους δεν ασχολείται ξανά με τα κάτω διαζώματα. Β.Λούκρη