دختران تالی قصه دخترانی بادغیس است که از اوایل تولد، آن‌ها را «عاجزه» و «سیاسر» می‌دانند و به آن‌ها به چشم طعمه‌ی برای پولدار شدن و موجودی برای شهوت‌رانی نگاه می‌کنند. طوری‌که همه می‌دانیم این امر نه تنها در بادغیس و مناطقش، بلکه در تمام ولایات افغانستان این‌گونه رخدادها بصورت فراوان اتفاق می‌افتد. نویسنده در این رمان به وضعیت رقت‌بار زندگی مردم ولایت بادغیس پرداخته است. او می‌کوشد تا با نمادین ساختن «کوثر»، «گیسو»، «نگین»، «سیمین» و چند زن دیگر، دشت و کوه جوند را بگردد و ظلم ملاها، اربابان و قدرتمندان را بیابد و انعکاس بدهد. آقای سیامک که درکِ درستی از وضعیت زندگی مردم دارد رسم و رواج، مشکلات، ظلم، فقر و عقب‌ماندگی تاریخی مردم‌ را در قالب این رمان به‌خوبی به تصویر می‌کشد. شخصيت‌هاى اين رمان هر كدام دنياى پر از ستم و سيه‌روزى را تجربه كرده است. اين اشخاص چنان دردآلود و ستم‌ديده اند كه داستان‌هاى‌شان با گوشِ دل شنيده مى‌شوند و با شنيدن آن‌ها آدم يک درد بزرگ ديگر اين كشور را حس مى‌كند. به پندار من بيشتر شخصيت‌هاى رمان واقعى اند. سوژه چنان واقعيت زنده‌‌یى جامعه است كه گويى نويسندۀ كتاب، يك مشكل جدى جامعه را با نمونه بردارى از انواع آن به شكل همه‌جانبه و جامع بيان كرده و مثال‌هاى زنده آورده است. رمان «دختران تالى» روايت ملموس سيه‌روزى پنهان و خاموش دختران مناطق دور دست كشور است كه در انواع ظلم و ستم مى‌سوزند. لايه‌هاى عمیق اين ستم را هروی بسيار ماهرانه و عالى واكاوى و به‌صورتی بسیار جذابی در رمانش جای داده‌است.