Wooden bridge / پُل چوبی

داستان درباره‌ی شخصیتی است که متعلق به دهه‌ی شصت هجری که در سال‌های پایانی دوران جوانی، بعد از آنکه همه‌ی آرمان‌ها و رویاهایش را ازدست‌رفته می‌یابد، می‌خواهد واپسین متنش را که در دوران تبعید و فرار خودخواسته نوشته است به دست ناشری در اروپا برساند تا بدون ممیزی و سانسور منتشر شود. این برای او آخرین هدف زندگی است. روایت او با فروش خانه‌ی پدری‌اش آغاز می‌شود و مدام در زمان نوسان دارد. حرکت او در مسیر رسیدنش به مقصد، در واقع خط‌سیر همه‌ی زندگی اوست که گذشته و حال را به هم پیوند می‌زند تا این خود-زندگی‌نامه-نوشت خیالی از آن حاصل شود. او در این مسیر غرق در گذشته و ماجراهای زندگی‌اش، اوضاع و احوال خانواده و جامعه‌اش و سایه‌ی برادر بزرگتری می‌شود که یک مبارز بود و در راه مبارزه برای آزادی و عدالت جان خودش را از دست داد. او در طول داستان روایت می‌کند که چطور از همان کودکی‌اش می‌کوشید تا به نسخه‌ی کامل‌تری از برادرش تبدیل شود و حالا که خودش را در رسیدن به این رویا ناکام می‌یابد، همراه با تجربه‌ی یک حس فقدان و پوچیِ عمیق، تمام توان بازمانده را صرف یافتنِ خویشتن و بیرون کشیدن خود از زیر سایه‌ی برادرش می‌کند. همراه با راوی داستان، اوضاع و احوال جامعة معاصر ایران و رویدادهایی که در طول دو-سه دهه‌ی اخیر، بدان شکل و صورت داده به‌نحوی ظریف به نمایش گذاشته می‌شود. راوی این داستان هر کسی می‌تواند باشد که در دهه‌ی ۱۳۶۰ هجری چشم به دنیا گشوده است و حالا در آستانه‌ی میان‌سالی، پس از پشت‌سر گذاشتن انواع و اقسام رخدادهای پر فراز و نشیب، به خودش بازمی‌گردد و حس می‌کند که یک زندگی آزاد را به همه‌ی سال‌های سپری‌شده‌اش بدهکار است. او همراه با روایت زوایای گوناگون زندگی خود، نماینده‌ی نسلی است که پس از آرمان‌خواهی‌ها و قهرمان‌بازی‌های نسل پیشین به دنیا آمده است و پس از یک دوره‌ی طولانی زندگی زیر سایه‌ی آن نسل، هرچه بیشتر دچار از خود بیگانگی می‌شود.