LAPİSİN GİZEMİNDE

MAVİNİN HAFIZASI Lapis’in Gizeminde’de başlayan o kadim yolculuk, şimdi yeni bir çağın kapısını aralıyor. Birçe’nin fısıltıları artık oğlunun ve torununun damarlarında yankılanıyor. Bu, yalnızca bir taşın değil, insan ruhunun yeniden doğuşunun hikâyesidir. BÖLÜM 1 – DENİZİN KALBİ Deniz... Küçük çocuk bu ismi alırken babası Ecehan bunun bir tesadüf olmadığını biliyordu. Her şeyin başladığı yer, suyun hafızasıydı. Şimdi, on dört yaşındaki oğlu babasının yanında, okyanus araştırma gemisi Neferti II’nin güvertesindeydi. Ufuk çizgisi lacivertti, güneş batarken denizin yüzeyinde mavi bir gölge gezindi. BÖLÜM 2 – ATLANTİS’İN YANKISI Karanlığın ortasında bir şehir belirdi. Kubbeler, heykeller, merdivenler… Her şey kristalden yapılmıştı. Duvarlarda parlayan semboller vardı; bazıları hiyerogliflere, bazıları yıldız haritalarına benziyordu. Ecehan hayretle fısıldadı: 'Bu… Atlantis olmalı.' BÖLÜM 3 – IŞIĞIN ÇOCUĞU Fırtına dinmişti. Sabahın ilk ışıkları denizin yüzeyinde parlıyordu. Deniz, odasında yatıyordu. Ecehan başucundaydı; oğlu üç gündür gözlerini açmamıştı. Göz bebekleri mavi değil, ışığın kendisiydi. Baktığında sanki insan değil, denizin derinliği bakıyordu. EPİLOG – MAVİ MİRAS Aradan yıllar geçti. Ecehan artık denizle konuşmayı öğrenmişti. Her dalgada, her yankıda oğlunun sesini duyuyordu. Bir gece suyun yüzeyinde bir cümle ışıkla belirdi: 'Bazı miraslar kanla değil, ışıkla aktarılır.' Ecehan gülümsedi. 'Işığın çocuğu,' dedi içinden, 'artık senin hikâyen dünyayı uyandıracak.'