A rabia

DO LUME brota a rabia e da rabia, da forza, nace todo o demais. A construción resulta longa e a reixa obríganos a deternos e retroceder; mais o lume fai medrar, unha e outra vez, de novo esa grande construción. O demais é a vida (no tópico, o río) e por ela flúe a palabra escrita. Morto o lume, a nada asolágao todo, arrincando cos seus dentes unha alma a pique. Pero a esperanza (no tópico, o amencer), chegará mentres haxa cancharelas que prender e vísceras que alimenten a incineración.