فرزاد یک مرد ایرانی ست که در غربت زندگی کرده و سایه های تنها ییش را با نور کتابهای شعر ایرانی روشن نگاه داشته است. با اخوان ثالث، با سهراب سپهری، فروغ،حمید مصدق،خیام، فردوسی، نظامی فرزاد از عشق میگوید و از درد. درد درون، و درد جامعه. از درد زن اول حاجی هم خانهُ حوو، تا عذاب مردی در بیمارستان در کنار تخت عیال مریض با سمندر پرواز میکند. اما به خواننده از تعریف پرواز نیمگوید، دستش را میگیرد و با هم پرواز میکنند. گاه، فقط برای لذت از پرواز (پرواز ۱ و ۲)، و گاه در جستجوی خانه عشق (نشانی۲:خانه عشق کجاست). شاعران بزرگ زمان خود را دوست دارد. اما از آنها نمی ترسد. به خودش جرات میدهد که بعد از شعر جاودانی سهراب سپهری (نشانی)، و جوابی که فریدون مشیری برایش گفته، شعر نشانی‌۲را بنویسد. و با تمام علاقه و احترامی که برای اخوان ثالث (م. امید) دارد، چه جرأتی که قاصدک ۲ را بنویسد، و آن هم با چنین اتمامی.این کتاب بی شک جزو کتابهای نگاه داشتنی شما خواهد شد