Na kartach książki splatają się historie bardzo różnych osób: starszych i młodszych, tych, którzy wyjechali z własnej woli, i tych, których do emigracji zmusiły okoliczności; przedsiębiorców i lekarzy, pracowników fizycznych i samotnych matek, małżeństw i singli. Autorka pisze o codzienności emigracyjnej w całej jej złożoności — o świętach spędzanych z dala od bliskich, o lęku przed deportacją, o zmieniających się przepisach i nastrojach politycznych, o randkach prowadzonych w obcym języku. Nie brakuje jednak także momentów jasnych: drobnych zwycięstw, takich jak pierwszy dowcip zrozumiany bez wysiłku, poczucie przynależności czy gotowość do obrony miejsca, które stało się domem. To również książka o Polakach — widzianych oczami tych, którzy wcześniej znali ich jedynie z opowieści i stereotypów. Napisana prostym, ironicznym językiem, sprawia, że nawet w najbardziej poruszających fragmentach pozostawia przestrzeń na uśmiech. Może być czytana jak uniwersalna opowieść o emigracji, bo pokazuje doświadczenia wspólne dla wielu — niezależnie od kraju pochodzenia czy miejsca zamieszkania. To książka o asymilacji rozumianej nie tylko jako proces społeczny, lecz przede wszystkim emocjonalny — o powolnym składaniu siebie na nowo, o utracie jednej tożsamości i narodzinach kolejnej. Dla tych, którzy wyjechali, i dla tych, do których przyjechali. Dla wszystkich, którzy próbują zrozumieć emigrację XXI wieku — i siebie w świecie globalizacji.