STACIONI I HESHTJES

Ky vëllim i kushtohet udhëtarëve të heshtur. Atyre që mbajnë male mbi supe, por sytë i kanë të kthyer nga drita. Atyre që kanë humbur rrugën në mërgim, vetëm për të gjetur një atdhe të ri brenda vetes. Atyre që kanë qarë pa dëshmitarë dhe kanë qeshur pa arsye, duke kuptuar se jeta është një mozaik hije dhe drite. Kushtuar çdo zemre që ka guxuar të ndjejë, edhe kur bota i kërkonte të ishte e gurtë. Kushtuar heshtjes tënde—ajo nuk është harresë, është kopshti ku rritet përjetësia.