In deze bundel weeft Sannyasin Anamika (Dirk Eeckhaut, België, 1957) poëzie en contemplatie tot een stille tocht langs herinnering, verlangen en overgave. De verzen ademen eenvoud en diepte, balanceren tussen vuur en stilte, tussen onschuld en de serene gelijkmoedigheid van de ziel. Met beelden die helder en tastbaar zijn, maar tegelijk verwijzen naar het Onzegbare, nodigt hij de lezer uit om de eigen innerlijke weg te herkennen: voorbij illusies, voorbij tijd, tot aan de drempel van het Ene. Sannyasin Anamika leeft teruggetrokken als karma‑yogi en mysticus. Hij deelt zijn kennis en ervaring via geschriften en publicaties. Zijn spirituele zoektocht van meer dan veertig jaar bracht hem in contact met talrijke oosterse en westerse tradities, die hij met toewijding bestudeerde en beoefende. Onderweg ontmoette hij ook misleiding, manipulatie en het misbruik van spiritueel gezag. In de loop der jaren leerde hij het ware van het valse te onderscheiden, en nam hij afstand van rigide, geïnstitutionaliseerde tradities die meer gericht zijn op het behouden van hun structuren dan op het ondersteunen van de oprechte zoeker in diens innerlijke ontvouwing.