Zij wilde een boek schrijven. Ik niet. Ze hield een blog bij, had een notitieboekje in haar handtas. Haar pen was scherp, humo-ristisch en gewaardeerd. Haar droom om schrijver te worden een bijna realiteit. Maar ze is niet meer. Mijn vrouw en moeder van onze twee kinderen is overleden een jaar en een beetje na onze terugkeer uit Zuid-Afrika. Met dit boek wil ik een leven vieren dat geweest is, in plaats van te treuren voor wat nog had kunnen zijn. We hebben samen gedaan wat we wilden doen, gezegd wat er moest gezegd worden. Van niets spijt, integendeel. Haar “wereldse opdracht” mocht dan wel ten einde zijn maar haar droom om schrijver te worden heeft ze niet gerealiseerd in dit leven. Ook daarom heb ik dit boek geschreven. Omdat we zouden herinneren wie ze was, wat ze dacht en hoe ze met elk van ons was begaan. Ik draag het boek dan ook op aan jou, Kleini. Om het leven te vieren, dat van vroeger, van nu en dat van later. Vole, vole mon amour, vole ton dernier voyage.