Tempels en Tatmadaw

Op de grote weg van Siem Reap naar Phnom Penh of naar de grens, zwaaien de mensen (kinderen en volwassenen) spontaan. Het is niet te doen om ze allemaal te beantwoorden, het is een hello en als je voorbij bent een byebye. Langs de groepen kun je highfiven met de kinderen. Hier zijn ze meer gewend aan toeristen en zijn niet bang. Bij iedere hello, hoort een hartverwarmende lach. Op de paadjes komen er duidelijk minder toeristen en moet ik als eerste contact maken. Ik lach en steek mijn hand uit en zwaai vriendelijk. Ik zie soms een verschrikt kind dat mij aankijkt alsof ik van een andere planeet kom. Soms, als ik ver voorbij ben, hoor ik pas een beknepen hello terug of hoor helemaal niets. Op de echt onbedorven paadjes rennen de kinderen verschrikt weg, als ik stop gooien ze stenen of rennen huilend weg. De volwassen reageren hier wel spontaan en die vinden het juist leuk om te highfiven en te helloen. Soms doen de kinderen mee en staan dan te springen als de kleine kabouters van de oude mazda reclame.