STRUKTURA KRYSZTAŁU

SONET II. WSPÓŁCZESNY, WZOROWANY NA SZEKSPIROWSKI. PISANY WIERSZEM BIAŁYM. WERSYFIKACJA POLSKA. SONET MÓWIĄCY O TYM, ŻE POWSTAJE WE MNIE WIELKIE I NIESKOŃCZONE NIEPOGODZENIE SIĘ Z “ ZAKRĘTAMI I PŁASZCZYZNAMI” HISTORII. NIEPOGODZENIE SIĘ NA NIEWYOBRAŻALNE CYFRY ISTNIEŃ UNICESTWIONYCH, POKONANYCH, STOPIONYCH W PUSTCE CZASU W AMALGAMAT TEORII, DOMYSŁY, W BRYŁY, POMNIKI, PUSTKOWIA, NASYPY, W KRTANIE CIEMNOŚCI ZRZUCONYCH, W OSĄDY, DYSPUTY: OTO ONI JAK ŻYWI, JAK CZŁOWIECZY BUNT , ZE WSZYSTKIMI SWOIMI WADAMI I ZALETAMI, SŁABOSTKAMI, DROBNOSTKAMI, ZAUROCZENIAMI I MIŁOŚCIAMI: Z WIELKOŚCIĄ SWĄ I MAŁOŚCIĄ. NIEZNANI, KOCHANI PRZEZ DAWNE POKOLENIA, NA POKOLENIE NOWE OTWARCI. MYŚLĄCY O PRZYSZŁOŚCI, SMUTNI, WESELI, ZATROSKANI: A PRZEZ TO ŚWIĘCI, ODWAŻNI, WALECZNI, WYSTAWIENI NA PRÓBĘ CZŁOWIECZOŚCI. BOHATEROWIE, KTÓRYMI MY, JUŻ NIGDY NIE DORÓWNAMY. KU ICH PAMIĘCI MÓJ MALUCZKI WIERSZ- SONET PODNOSZĘ PO DZIESIĘCIOLECIACH. OSTROŻNIE BOWIEM MUSZĘ TU STAWIAĆ KROKI. DLA PAMIĘCI, DLA UPRZYTOMNIENIA… WTEDY NADPŁYWA MORZE MROKU. W GĘSTEJ, O BARWIE CIĘŻKICH METALI KSIĄG I MGIEŁ SPISÓW , ALE WAŻKICH SŁÓW, SZUKAM TEJ SWOJEJ WŁASNEJ, NIE WYRAŻALNEJ ODPOWIEDZI, NIE DAJĄCEJ SIĘ ZAKLASYFIKOWAĆ, NIEBĘDĄCEJ KLASYFIKOWALNĄ. ODPOWIEDZI O LICZBIE OGROMNEJ, CO NICZYM LIŚCIE NA DRZEWACH WIOSNY, LATA, JESIENI, MOŻE TYLKO OKAZAĆ ZIMA, KIEDY LIŚCIE OPADŁY, A GAŁĘZIE DRZEW PUSTE, CIEMNE: OTO WIELKA TAJEMNICA LICZBY… GDZIEŻ TU JAWNOŚĆ... W dzbanuszku drobnych listków moich słów, Odnoszę się z wrażeniem pustki po tych co odeszli, Cierpliwie czekający końca sporów i debat- czekali Boga. Wierzący w ucieczkę, lub, w chwilę snu wierzący. Czekający na okruchy historii co ich wybawi, Z epicentrum kryzysu i burzy horyzontów gniewu. Czekali na zapierzchłe schronienie osłody życia: Lukrowe melodie wiatru w zimie- w jesieni deszcze. Pragnęli zachować spokój i powagę, chroniąc dojrzałość, Bo musieli tulić do snu kołysanką westchnień, Noce jak przydrożne kwiaty zepsucia w oddechu kata. Wiedzieli że nadejdzie kres, a winni pozostaną winni trochę, niewiele.... Ujrzeli elektryczne róże. Wtedy pozostawili oddech na pamięci: Lekki, euforczny, eliptyczny taniec na miedzy świata. Fragment z dzieła, autorstwa Konrad Stawiarski. 12.10. 2020. Konrad Stawiarski. Pokolenie 83. Poeta. Prozaik. Sonecista.