"Nul Ruimte voor Waarheid" onderzoekt wat er gebeurt wanneer een mens niet langer wordt gehoord op de inhoud van zijn woorden, maar wordt gelezen door een vooraf gevormd beeld. In dit boek staat niet één incident centraal, maar een patroon: feiten die niet werkelijk worden onderzocht, een getuige die niet als waarheidsdrager wordt ontvangen, een dossier dat een eigen werkelijkheid gaat vormen, en protocollen die de plaats innemen van menselijk luisteren. De kernvraag is scherp: wat blijft er van recht over wanneer waarheidsaanhoren ontbreekt? Aan de hand van negen hoofdstukken wordt zichtbaar hoe een melding kan verschuiven naar beeldvorming, hoe een feitenaanbod kan veranderen in een verdachtenframe, hoe de papieren werkelijkheid de levende werkelijkheid kan overheersen, en hoe een aanhouding uiteindelijk de praktijktest wordt van een systeem dat sneller lijkt te kunnen vasthouden dan controleren. Het boek wordt afgesloten met vier documentaire bijlagen. Eerst Soevereiniteit als Dekmantel, waarin de voorgeschiedenis, framing en rolomkering worden beschreven. Daarna De omgekeerde wereld, een reconstructie van drie dagen vrijheidsbeneming door bestuurlijke blindheid. Dan volgt het Juridisch-moreel betoog over reclassering, artikel 6 EVRM / artikel 14 IVBPR en institutionele vooringenomenheid: een nadere analyse van toezicht zonder rechtsstatelijke zelfcontrole, de uitholling van de onschuldpresumptie en het eenrichtingsverkeer waarin een verdachte feitelijk wordt behandeld alsof hij al veroordeeld is. Als vierde en afsluitende documentaire bijlage volgt Rancune als grondslag? Van reclasseringsoordeel naar veertien dagen vrijheidsbeneming. Deze bijlage reconstrueert hoe een conflict binnen het reclasseringstoezicht via risicoduiding, Openbaar Ministerie en rechter-commissaris kon uitmonden in nieuwe vrijheidsbeneming. Centraal staan de proportionaliteit van deze escalatie, het blijvend hoge recidiverisico ondanks afgebouwd toezicht en de doorwerking van professionele beoordeling in de strafrechtelijke ket Dit boek is geen afstandelijke beschouwing. Het is een getuigenis, een analyse en een waarschuwing. Want een rechtsstaat wordt niet alleen bedreigd door openlijk machtsmisbruik, maar ook door dagelijkse vormen van procedurele doofheid, dossiermacht en professionele vooringenomenheid. Waar protocol sterker wordt dan waarheid, verdwijnt de mens achter het dossier. En waar de mens niet werkelijk wordt gehoord, blijft van recht slechts vorm over.